Wilhelm II musiał rezygnować wewnątrz wyniku tzw. rewolucji listopadowej, która przetoczyła się wobec tego wskroś Niemcy. Kanclerz Rzeszy książę Max von Baden ogłosił samowolnie rezygnację z tronu Rzeszy także Prus zarówno Wilhelma II w charakterze również kronprinca Wilhelma, chociaż cesarz chciał pozostawać królem pruskim (nie było to możliwe wobec konstytucji II Rzeszy, według której królik pruski był automatycznie cesarzem niemieckim). 10 listopada 1918 r. Wilhelm przeniósł się ze swojej kwatery wojskowej w środku belgijskim Spa do Holandii, która – jak państwo obojętny w środku czasie wojny – udzieliła jemu także kronprincowi azylu. Wielu Niemców uznało to zbytnio dezercję z pola bitwy w środku umysł zasady "pokonany królik pruski ginie do wnętrza boju na czele swych żołnierzy" oraz w życiu mu tego nie wybaczyło. Rezygnację z tronu potwierdził specjalnym dokumentem z 28 listopada 1918 r. Władze holenderskie – pomimo ratyfikacji traktatu wersalskiego plus przystąpienia do Ligi Narodów – nie zgodziły się na ekstradycję oraz poddanie wobec zdanie Wilhelma, co było przewidziane do wnętrza układach z 1919 r.